In 1978 kwam er nogal onverwachts, en totaal ongepast voor de eerste verjaardag van Elvis het concept-album “Elvis Sings For Children and Grownups Too”.
Dit album kreeg toen, en krijgt nog altijd heel veel kritiek. Grotendeels terecht, maar er gaat ook veel informatie verloren.
Als grootste troef kunnen we natuurlijk ook aangeven dat hier – voor het eerst de stereoversie van “Angel” geplaatst werd. Dit duidt duidelijk op het feit dat er naar deze master gezocht werd, ander zou deze hier nooit kunnen verschijnen. De opnames gebeurden op een 3-track master. Er bestaat een kans dat er oorspronkelijk geen stereo-mix gemaakt werd voor deze track (er was immers geen album voorzien, en het was een film-track). Dus ofwel is bewust op zoek gegaan naar een toch eventuele bestaande stereo-master, of naar de oorspronkelijke 3-track tapes om een nieuwe stereo-master te maken. Ik ga er van uit dat men deze laatste weg is opgegaan.
Na het beluisteren van de oospronkelijke LP-mixen en de mixen op dit album, is het heel duidelijk dat op zijn minst 6 stereo-tracks geremixt werden. Ze staan hieronder aangeduid met een (°). Voor “Wooden Heart” is dit helemaal niet duidelijk omdat de mix zo gelijkend is aan de oorspronkelijke LP-versie. Het lijkt of de track met onder andere de bas lager in de mix zit, maar dat kan ook aan EQ en de uiteindelijke mastering van de LP (de ene of de andere) te wijten zijn.
Het is echter toch waarschijnlijk dat het een remix betreft omdat men voor deze LP sowieso toch naar de oorspronkelijke opnames teruggekeerd is. Dit valt in de jaren volgend op deze uitgave zeker nog te merken, denk maar aan de 2 UK Extended Play-sets en de G.I. Blues opnames op Elvis Aron Presley uit 1980. Op deze Grownups staat dan ook een alternatieve versie van “Big Boots”. Aangezien deze nog nergens anders verschenen was, geeft dit alvast aan dat men terugkeerde naar de oorspronkelijke sessie-opnames.
Stereo op zich was niet het hoofddoel, want in tegenstelling tot de mainstream-uitgaven in de VS keerde men voor deze LP voor de fifties tracks (*) terug naar de mono-masters, waar men in 1977 nog lustig de verschrikkelijke Ellectronically Created Stereo-versies gebruikte voor bijvoorbeeld “Elvis’ Golden Records”. Deze “terug naar mono”-beweging werd in de hoofdvestigingen in Europa (UK en Duitsland) reeds in de jaren 70 ingezet, maar het is zeer positief om dit ook hier weer terug te zien. De ECS-versies zouden hier volledig ongepast geweest zijn al werd er wel een stereo-reverb toegevoegd. Dit is duidelijk op “Teddy Bear”, voor “Old Shep”, ben ik daar eigenlijk nog niet uit, ook al lijkt dat zeer waarschijnlijk. Eerder werd ook echo toegevoegd bij “Harbor Lights” op de “Legendary Performer Volume 2”-LP.
Het is duidelijk dat de vele kritiek op Joan Deary vaak onterecht is. Hier is ze overduidelijk op zoek geweest om dit (nieuwe, wansmakelijk) idee van Colonel Parker toch nog tot zo’n positief mogelijk einde wilde brengen. De LP is – ondanks zijn triestige inhoud – goed gemaakt, en dat is niet alleen te danken aan Joan Deary, maar ook aan het werk van technieker Dick Bogert.
Een ander deel van de commentaar op Joan Deary – over haar slordigheid – is echter wel terecht. De stereo (of 3-track?) opnames van Angel werden geplakt aan het einde van een outtakes-tape. Was er dan nog een andere tape met de stereo (of 3-track?)-masters van de andere songs voor de film “Follow That Dream”, en is die verloren gegaan door het toedoen van Joan Deary. Op zijn minst een aantal andere tapes zijn achteraf gevonden “in haar bureau”.
Een aantal van de stereo-mixen zijn alvast beter dan de originelen (maar ik heb dan ook een zwak voor het werk van Dick Bogert), van een aantal andere is dat eerder twijfelachtig. Zeker is alvast dat er pogingen ondernomen werden om alvast op technisch vlak de zware fouten van de marketing op te vangen. Helaas zonder al te vel succes.
Side 1
- (Let Me Be Your) Teddy Bear *
- Wooden Heart
- Five Sleepyheads °
- Puppet On A String °
- Angel (stereo)
- Old MacDonald °
Side 2
- How Would You Like To Be °
- Cotton Candy Land °
- Old Shep *
- Big Boots (alternate)
- Have A Happy ° (Original on Let’s Be Friends): this is definitely a different mix, that sounds more spacious through the addition of reverb (echo), the original sounds a lot better with a nice prominent guitar on the left and piano on the right). This is one of the few times the Dick Bogert treatment didn’t work (this is a reverb overflow)
Dat Colonel Parker geen muzikaal genie is, is onder fans al langer geweten, en deze LP krijgt het in alle reviews hard te verduren. Technisch gezien is daar geen enkele reden voor, zoals hierboven reeds werd beschreven. Maar was het idee van Colonel Parker dan zo fout? Uiteraard was het fout om dit uit te brengen één jaar na de dood van Elvis als “herdenkings-LP”, dat staat buiten kijf. Hier had men een sterk project moeten kiezen, zoals men in Canada deed (“A Canadian Tribute”). Dit had bijvoorbeeld ook de Aloha-songs kunnen bevatten die op “Mahalo From Elvis” verstopt werden.
UNESCO had 1979 uitgeroepen tot “Het Internationaal Jaar Van Het Kind”, en met de juiste promotie was dit evenwel een zeer valabel project in die richting. Was dit het idee dat “mastermind” Parker in gedachten had?
Het blijft wel fout om dit zonder de jusite promotie te doen, en al helemaal niet in augustus 1978.
