Toen Ernst Jorgenson in 1991 voor RCA ging werken om de Elvis-catalogus opnieuw vorm te geven, werd daar relatief weinig van verwacht. In enkele jaren tijd slaagde hij er echter wel in om een aantal fantastische Elvis-box sets uit te brengen die het (bijna) volledige oeuvre van de king voorstelden .
The King Of Rock And Roll – The Complete 50’s Masters (1992)
In 1992 verscheen het eerste deel van een verkapte trilogie. Er waren reeds eerdere pogingen geweest om de Elvis-catalogus opnieuw uit te brengen op een gepaste manier. Zo had Gregg Geller er in de jaren 80 op toegezien dat de heruitgaven de fifties albums zou gebeuren in mono, en niet in afschuwelijk electronically created stereo.
Ernst keerde zo vaak mogelijk terug naar de oorspronkelijke masters, en liet daar de nieuwste ruisonderdrukkingstechnieken op los. Het resultaat was een – voor 1992 – uitstekende klankkwaliteit. Nog nooit had Elvis zo goed geklonken, en dat vijf CD’s lang.
Op 140 tracks werden alle studiomasters (met hier en daar een klein foutje) en heel wat rariteiten voorgesteld, waaronder de legendarische eerste private opname van Elvis: “My Happiness”. De set was grotendeels chronologisch opgebouwd, zodat er een duidelijke muzikale evolutie merkbaar was.
De verwachtingen bij RCA/BMG waren helemaal niet hoog gespannen. Tienduizend exemplaren leek een prima resultaat, maar het werden er meer, veel meer. Zo veel zelfs, dat er opvolging verzekerd was.
De set kreeg ook een Grammy nominatie voor beste historische album, de award werd evenwel weggekaapt door een Nat King Cole box set.
From Nashville to Memphis – The Essential 60’s Masters I (1993)
Een jaar na het fantastische resultaat van de eerste box, kwam er een opvolger in de vorm van een sixties box. Ook hier werd teruggegrepen naar het chronologisch concept voor de masters en een uitbreiding op de laatste CD met rariteiten.
Hier werden echter ook een aantal opnames weggelaten om diverse redenen. Enerzijds was er uiteraard de grens van 5 CD’s die ook een psychologische en prijstechnische grens met zich meebracht, maar anderzijds was het werk de King in de jaren 60 ook zo veelzijdig dat minstens 15 tot 20 CD’s nodig zouden zijn om dit voor te stellen.
Daarom werd de sixties output opgesplitst als volgt:
- From Nashville to Memphis – Essential 60’s Masters I: bevat alle reguliere studiomasters die Elvis opnam in de jaren ’60. Zoals de titel aageeft was dit in het begin van het decennium in Nashville, en voor de latere nummers als Suspicious Minds en In The Ghetto in Memphis.
- Command Performance – Essential 60’s Masters II (1995): bevat een selectie van soundtrackopnames uit de Elvis Presley film-output van de jaren ’60.
- Double Features: 10 CD’s die verschenen in 1993, 1994 en 1995 en het gros van de Elvis soundtracks bevatte op 6 films na.
- Selectie aan soundtrack CD’s (1997): De sixties soundtracks van G.I. Blues en Blue Hawaii werden uitgebracht in een luxe-editie en een standaardeditie.
- De Elvis gospels en kerst-opnames werden in 1994 bedacht met een respectievelijke dubbele en enkele CD: Amazing Grace en If Every Day Was Like Christmas. Deze twee uitgaven overkoepelden dan wel meteen de volledige Elvis-carrière, maar geven ook nog wat extra alternatieve versies mee.
- De ’68 NBC TV Special werd in 1991 nog van twee extra tracks op CD voorzien, en zou voorlopig de definitieve versie van deze opnames blijven.
- Ook voor het Elvis In Person live-album moest verwezen worden naar de CD-heruitgaven van de originele albums.
In tegenstelling tot de fifties waren er in de sixties opnames op meerdere sporen (of “tracks”, vandaar de naam “multitrack”). Voor sommige nummers is men dan ook teruggekeerd naar de originele multitrack-opnamen, bijvoorbeeld omdat er geen stereo master ter beschikking was, of omdat deze master zich in een slechte staat bevond.
Zoals je merkt waren er voor dit decennium heel wat meer uitdagingen om dit om te toveren tot een alles omvattende box set. Toch werd ook deze uitgave met heel veel succes ontvangen.
Command Performance – The Essential 60’s Masters II
Voor meer informatie over de Elvis soundtracks in deze periode, verwijs ik graag door naar de individuele pagina’s voor deze uitgaven. Het valt sterk te betwijfelen of het wel een goed idee was om deze dubbel CD uit tegeven binnen het kader van de masters-serie. Vooral niet nadat er reeds 10 CD’s verschenen waren met daarop zowat alle soundtracks van de sixties, met uitzondering van G.I. Blues en Blue Hawaii. Toegegeven deze CD’s werden in dezelfde periode (en soms zelfs na de eerste 60s box) uitgegeven.
Niet essentieel dus, deze Essential 60’s Masters II.
Walk A Mile In My Shoes – The Essential 70’s Masters
De uitdagingen waren hier zo mogelijk nog groter dan bij de sixties box:
- Heel wat masters werden op nogal experimentele tape gemaakt. Deze tape was zo broos dat ze bijna letterlijk uit elkaar viel.
- Van heel wat songs werden begin jaren ’70 alleen mono singles gemaakt, en geen stereo masters. Deze moesten sowieso gemixt worden om aan het project toe te voegen.
- Daarenboven waren er veel meer studio-opnames dan er plaats was op de vijf CD’s die voor het project voorzien waren.
Om deze uitdagingen aan te gaan werd afgeweken van de chronologische aanpak. De eerste twee CD’s werden een soort Elvis in the 70’s singles albums, en de twee daaropvolgende de essentiële studio masters. De laatste CD werd een soort live masters met repetities extraatje. Dat hierbij heel veel reguliere studio masters gewoon genegeerd werden en dat het hele concept hiermee onrecht aangedaan werd, is een kritiek die daarbij natuurlijk wel terecht is.
Als pluspunten daarentegen heeft men een aantal tracks volledig geremixt met prima resultaten tot gevolg. Vele van deze mixes zijn dan ook uniek, en het resultaat van de prima samenwerking tussen Ernst Jorgenson en Dennis Ferrante.
Voor de ontbrekende albums (live/studio) moet evenwel verwezen worden naar de “Elvis In The 90’s” CD-releases. De albums in kwestie waren grotendeels pas voor het eerst verschenen in 1994, dus wellicht hebben hier ook niet alleen artistieke, maar ook economische overwegingen meegespeeld.
Heruitgaven
Deze drie box-sets zijn de loop der jaren een aantal keer de wereld rond heruitgegeven, meestal in een ander formaat, maar met een gelijkaardige artwork. Deze boxen zijn echter nooit geremastered. Op zich is dat niet erg, en vooral de seventies box bevat een aantal mixen die alleen daar terug te vinden zijn en vaak beter klinken dan andere remixen of remaster-pogingen.
